In 1600 staat het Europese muziekleven op een keerpunt.
Het scharnier naar een nieuw tijdperk maakt een beslissende omslag.
Zo wordt het vaak verteld. Het verhaal van een wereld waarin de heldere polyfonie van Giovanni Pierluigi da Palestrina plaats ruimt voor de dramatische gebaren van Claudio Monteverdi, de renaissance haar laatste adem uitblaast en de barok triomfantelijk wordt geboren. Wie goed luistert, hoort echter geen donderslag bij heldere hemel, maar duizenden vonkjes: tradities en nieuwe geluiden die elkaar overlappen, uiteenlopende stijlen die zich gelijktijdig ontwikkelen, componisten die experimenteren zonder hun voorgangers te verloochenen. Wat later renaissance of barok zal heten, bestaat hier met en naast elkaar.
Dát is Laus Polyphoniae 2026: het portret van een meerstemmig Europa waarin hoogbloei en decadentie twee zijden van eenzelfde medaille zijn. Waarin Venetië weerkaatst in Praag, Sevilla resoneert in Lissabon, Napels fluistert naar Londen, en München zindert tussen Noord en Zuid. Waarin de muziekdruk nieuwe snelwegen opent voor ideeën, waar componisten migreren, partituren de wereld rond reizen en ‘oud’ en ‘nieuw’ elkaar onophoudelijk aanjagen.
Zo baadt de polyfonie van Iberische helden als Tomás Luis da Victoria en Alonso Lobo nog in de gloed van de hoogrenaissance wanneer Orlandus Lassus in München zijn Lagrime di San Pietro schrijft: een meesterwerk dat tegelijk terugblikt en vooruitkijkt. Een golf aan innovaties uit Italië maakt het beeld nog complexer. Carlo Gesualdo zet het motet op scherp, Pomponio Nenna plant het pinakel van de madrigaalkunst neer en Giovanni Gabrieli duwt de polyfonie tot op de drempel van een symfonische sound. Dat pionierswerk valt niet in dovemansoren bij Hans Leo Hassler en Jacob Regnart, die een origineel palet samenstellen met mengtinten van Italiaanse grandeur en Franco-Vlaams contrapunt.
De muzikale omwentelingen beperken zich niet tot het Westen: terwijl de Venetiaanse School de meerkorigheid richting barok kantelt en de polyfonie uit Portugal globaal gaat, luiden Konstantinos d’Aghialos en Joasaph van Athos in Griekenland een Byzantijnse renaissance in. Centraal-Europa toont zich rond 1600 als een open knooppunt. Componisten gaan in Tsjechië, Moravië, Polen en Zuid-Duitsland op zoek naar werk en bescherming; de manuscripten en drukken die er circuleren, mengen lokale namen als Matthias Reymann en Wojciech Długoraj met Engelse en Franse iconen. Het lijkt wel alsof de wereld een maatje kleiner werd. Of componisten de zaken groter gingen zien. Oxford-alumnus Richard Dering settelde zich in Brussel, collega-Italofiel Pierre Bonhomme streek neer in Luik, Scandinavië kreeg John Dowland op bezoek.
Hun voetafdrukken in de muziekkroniek van het jaar 1600 worden gevolgd door Laus-lievelingen Collegium Vocale Gent, Vox Luminis, Paul O’Dette, Stile Antico, Huelgas Ensemble, The Gesualdo Six en New York Polyphony, maar ook door festivaldebutanten Tenebrae, Ensemble Irini, Les Meslanges en Près de votre oreille. Deze indrukwekkende line-up pakt uit met prikkelende performances, verbazend moderne klassiekers en kleppers die zelden live te horen zijn. En er is meer: een Europalezing, workshops en concertinleidingen geven het programma de diepgang die u van Laus Polyphoniae gewend bent.
Laus Polyphoniae 2026 wordt een wonderland van stemmen en verhalen.
Kom binnen, kies een pad en laat u verrassen!
Laus Polyphoniae: van vrijdag 21 augustus tot zaterdag 29 augustus 2026
Laus Polyphoniae is het jaarlijkse zomerfestival georganiseerd door AMUZ (Festival van Vlaanderen Antwerpen) en gewijd aan de muziek van de middeleeuwen en renaissance. Sinds zijn ontstaan in 1994 is het festival uitgegroeid tot grootste festival wereldwijd dat zich dermate toelegt op het Europese erfgoed van de polyfonie. Laus Polyphoniae huldigt daarbij steeds het centrale motto van AMUZ: Historically Informed Performance (HIP). Die band met de wetenschappelijke wereld, een constante voedingsbodem, zorgt ervoor dat AMUZ in het Europese kunstenlandschap bekend staat als gedegen muziek- en kenniscentrum. Naast internationaal gerenommeerde artiesten focust Laus Polyphoniae ook op jong aanstromend talent met o.a. de International Young Artist’s Presentation.
De muziek treedt in dialoog met andere kunstvormen zoals literatuur. Laus Polyphoniae integreert ook ander onroerend erfgoed binnen de stad Antwerpen in zijn werking zoals de Sint-Pauluskerk, de Sint-Andrieskerk en de Sint-Joriskerk, maar ook het Rubenshuis, het Elzenveld, Paleis op de Meir …
Laus Polyphoniae brengt elk jaar weer 10.000 bezoekers op de been: uit Vlaanderen maar ook vanuit Nederland, Frankrijk, Duitsland en zelfs Japan en de VS zakken muziekliefhebbers af naar Antwerpen.