Kamermuziek heeft altijd een belangrijke plaats ingenomen in het oeuvre van Antonin Dvorak. In zijn Bagatellen voor twee violen, cello en harmonium, opus 47 zijn de Slavische melodieën nooit veraf. Het gebruik van een harmonium in plaats van een piano vindt zijn reden in de praktische situatie van de amateur-violist waarvoor Dvorak het werk schreef: de violist beschikte thuis enkel over een harmonium. Dvorak maakt dankbaar van de nood een deugd en schrijft een uiterst charmant kleinood. U hoort op dit concert ook de minder bekende werken voor cello en piano: het Rondo in g en Waldesruhe evenals de Sonatine in G voor viool en piano. Ensemble Explorations, in residentie in AMUZ, liet tijdens het openingsweekend van de concertzaal met de integrale strijkkwartetten van Mozart opnieuw horen wat een fantastische kamermuziekmuzikanten deel uitmaken van het ensemble.

Uitvoerders
Ensemble Explorations
Christine Busch: viool
Zhang Zhang: viool
Roel Dieltiens: cello
Piet Kuijken: piano en harmonium

01 maart, 2007 21:00 -- AMUZ

De ontdekking van de verwondering belicht de evolutie van de West-Europese muziek vanaf de eerste stappen die leidden naar het loslaten van de eenstemmigheid, tot aan de complexe polyfonie van het einde van de late middeleeuwen. In deze zes eeuwen onderging de Europese meerstemmigheid meer gedaanteveranderingen – in vorm, stijl, esthetiek en notatie – dan later nog het geval zou zijn. Van de acclamaties die werden gezongen voor de kroning van Karel de Grote op kerstdag van het jaar 800 – waarbij van meerstemmigheid nog geen sprake was – tot de ars subtilior in Noord-Italië, Zuid-Frankrijk en Cyprus, illustreert Paul Van Nevel hoe de meerstemmigheid haar vorm vond in de westerse muziekgeschiedenis. Het illustreert hoe de vroege polyfonie de verwondering moet hebben gewekt van de happy few die deze kunst mochten beluisteren, te midden van een milieu waarin, vergeten wij dat niet, het gregoriaans nog de toon aangaf. Na dit concert zal de luisteraar ook beter de behoefte van de renaissance begrijpen om evenwicht en doorzichtige vormen in de muziek te creëren.

Uitvoerders
Huelgas Ensemble
Paul Van Nevel: dirigent

03 maart, 2007 21:00 -- AMUZ

Het blokfluitconsort genoot een uitzonderlijk hoge status aan het Engelse hof tijdens de 16de eeuw en dat had alles te maken met het feit dat koning Henry VIII zelf een verwoed blokfluitist was; bij zijn overlijden werden in zijn instrumentencollectie niet minder dan 76 blokfluiten geteld. Het consortrepertoire bestond aanvankelijk hoofdzakelijk uit drie- en vierstemmige vocale werken en ‘consorts’ van Engelse en Vlaamse componisten zoals Henry VIII zelf, Cornysh, Cowper, Fayrfax, Isaac, Hayne van Ghizeghem en Compère. Daar kwam echter verandering in toen in 1539 een consort van vijf blokfluitisten – allemaal broers van dezelfde familie Bassano – uit Venetië werd geïmporteerd. In 1550 kwam daar nog een zesde lid bij en in deze vaste vorm bleef het ensemble bestaan tot 1630. Het repertoire van dit Court Recorder Consort – eigenlijk het eerste professionele blokfluitensemble uit de geschiedenis – bevatte nu naast fantasia’s, in nomine’s, dansen en vocale werken van Engelse componisten als Byrd, Tallis, Tye en Holborne ook madrigalen, motetten en chansons van Italiaanse en Vlaamse componisten als Ferretti, Ferrabosco, Marenzio, Vecchi en Lassus. Mezzaluna, het uitmuntend blokfluitconsort van artiest in residentie Peter Van Heyghen, is geknipt voor dit repertoire.

Uitvoerders
Mezzaluna
Susanna Borsch: blokfluit
Raphaela Danksagmüller: blokfluit
Thomas List: blokfluit
Benny Aghassi: blokfluit
Peter Van Heyghen: blokfluit en artistieke leiding
Reinhild Waldek: blokfluit

10 maart, 2007 21:00 -- AMUZ

Het vierkoppige Locke Consort, bestaande uit drie strijkers en een teorbe, specialiseert zich in Engelse muziek uit de barok. In dit programma wordt de schijnwerper gezet op de muziek van William Lawes en Matthew Locke, die beiden een veelzijdig oeuvre aan meerstemmige muziek voor consort bijeenschreven. Lawes is helemaal bij de tijd met twee violen op de hoogste stemmen in deze consortsuite, maar geeft bovendien de twee gamba’s een opmerkelijke hoofdrol door zijn eigenzinnige ‘divisions’. Eigenzinnig als de muziek zelf, aldus chroniqueur Anthony Wood in 1691: “Lawes sometimes broke ye rules of mathematicall composition.” Lawes’ Royal Consort is een collectie van 67 voornamelijk dansdelen, waaruit naar believen kleinere suites konden worden samengesteld. The Locke Consort brengt een extra gambist en luitiste mee voor de uitvoering van onder meer deze Royal Consort van William Lawes. Een feestje met ingrediënten variërend van vernuftige polyfonie tot levendige dansmuziek.

Uitvoerders
The Locke Consort
John Wilson Meyer: viool
Mimi Mitchell: viool
Susanne Braumann: viola da gamba
Fred Jacobs: teorbe
Sergei Istomin: viola de gamba
Paula Chateauneuf: teorbe

18 maart, 2007 15:00 -- AMUZ

Regelmatig maakt Mozart in zijn brieven melding van zijn wens om een Duitstalige opera te schrijven. Het was immers zo dat het operaleven in bijna heel Europa tot ver na het midden van de 18de eeuw werd beheerst door Italianen. Wenen was daarop geen uitzondering. Uiteindelijk zal Mozart inderdaad zijn bijdrage leveren met onsterfelijke werken als Die Entführung aus dem Serail en Die Zauberflöte. Ook in het kleinere genre van het lied was Mozart actief en heeft hij een aantal pareltjes nagelaten. Naast Duitse teksten componeerde Mozart ook op teksten van Franse oorsprong. Dat de teksten meestal niet al te veel om het lijf hebben, maakt Mozart steeds weer goed met zijn muziek. Patrizia Bovi en Claudio Venere rijgen de pareltjes aan elkaar tot een mooie ketting.

Uitvoerders
Patrizia Bovi: mezzosopraan
Claudio Venere: pianoforte

25 maart, 2007 15:00 -- AMUZ

In 1665 bevindt de tachtigjarige Heinrich Schütz zich aan de top van zijn kunst: de laatste tien jaar had hij o.a. Die Sieben Wortte en Die Geburt unsers Herren Jesu Christi gecomponeerd. In zijn drie passies lijkt de componist nochtans terug te grijpen naar het verleden: hij gebruikt het oude model van de Lutheriaanse responsoriale passie, zoals Antonio Scandello, zijn voorganger aan het hof van Dresden. In zijn Matthäus-Passion echter introduceert Schütz expressieve elementen in de redevoering van de personages – de Evangelist, maar ook Christus, Petrus, Pilatus – en kent hij de turbae een tot hiertoe onbekend geweld toe. Lang voor Johann Sebastian Bachs koralen hadden de componisten de gewoonte om op de cruciale momenten in het verhaal (zoals de vlucht van de volgelingen, de tranen van Petrus of de dood van Christus aan het kruis) motetten in te voegen die een commentaar toevoegen aan het liturgische relaas. Op dezelfde wijze voegt Akadêmia uittreksels van de bundel van de Geistliche Chormusik, de Geistliche Konzerte en de Cantiones sacrae in het passieverhaal.

Uitvoerders
Akadêmia
Françoise Lasserre: muzikale leiding
Jan Van Elsacker: tenor (Evangelist)

28 maart, 2007 21:00 -- AMUZ