Er is zo van die muziek die je meteen herkent, alsof ze in het collectieve geheugen is geëtst. Tomás Luis de Victoria’s Requiem is zo’n werk: een klankdeken van hoop en vertrouwen die zich troostend om je heen slaat. Geschreven voor de uitvaart van keizerin Maria van Spanje is dit geen schreeuw uit wanhoop, maar een toonbeeld van doorleefde sereniteit: stemmen die elkaar dragen, omhelzen en loslaten in een spel van schaduw en licht. Tenebrae laat het Requiem ademen met transparante texturen waarin elke nuance oplicht als een vonkje. De zesstemmige lijnen ontvouwen zich als een levend organisme, sober waar nodig, intens waar het moet. De motetten van de Victoria’s tijdgenoot Alonso Lobo kleuren het programma verder in: aardser, meer chromatisch, ietwat onrustig – alsof de kantelende tijdgeest barstjes kerft in de renaissance-sound.
