Een zangeres die zelf ook in de geschiedenisboeken duikt? Daar houdt AMUZ van! Lila Hajosi studeerde zang aan de conservatoria van Aix-en-Provence, Marseille en Lausanne en werkte als jonge zangeres meermaals samen met Jordi Savall en met Vox Luminis onder leiding van Lionel Meunier. In 2018 was ze artiest in residentie aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth in Waterloo. Daarnaast studeerde ze ook musicologie aan de universiteiten van Aix-Marseille en Montpellier.
Voor Hajosi, die opgegroeid is in Marseille, maakt de cultuur van het Middellandse Zeegebied intrinsiek deel uit van haar identiteit. Daarom richtte ze in 2015 Ensemble Irini op, waarmee ze muziek uitvoert die ontstaan is aan de kusten van die fascinerende zee, en dat muziek van westerse en oosterse tradities verenigt. Het ensemble is haast letterlijk ‘tussen pot en pint’ ontstaan. Als volwassen vrouw bekeerde Hajosi zich tot de orthodoxe kerk. Na de doopceremonie ging ze met de priester pizza eten in Marseille. Er ontstond een boeiend gesprek over de westerse en Byzantijnse muziek – waaruit het idee voortvloeide om Ensemble Irini op te richten (Irini betekent in het Grieks ‘vrede’).
Sindsdien heeft Hajosi reeds meerdere programma’s in concert en op cd uitgebracht waarin verschillende mediterrane culturen met elkaar in dialoog gaan. Met Maria nostra (2015) verenigde Ensemble Irini Griekse, Libanese, Syrische, Cypriotische orthodoxe gezangen met 13de-eeuwse Italiaanse laude en 14de-eeuwse liederen uit het Llibre Vermell van het Catalaanse Montserrat. In het recente programma Janua klonken motetten van Guillaume du Fay naast muziek van zijn Byzantijnse tijdgenoot Janus Plousiadenos.
Ensemble Irini heeft in het landschap van de oude muziek een unieke klank – iets wat Hajosi bewust nastreeft. Er zullen nooit hoge sopranen klinken bij de vrouwenstemmen. Hajosi verkiest het timbre van mezzosopranen en alten, want ze is ervan overtuigd dat het middenregister een rijk klankspectrum bezit en geen sopranen nodig heeft. Voor het concert tijdens Laus Polyphoniae wordt het ensemble uitgebreid met tenoren, bassen en trombones. In Post tenebras nemen de musici ons mee naar Venetië anno 1600. De Italiaanse lagunestad was destijds een cultureel en muzikaal broeinest, waar in de San Marcobasiliek de meerkorige motetten van Giovanni Gabrieli klonken. Anno 2026 verenigt Hajosi die monumentale motetten met orthodoxe gezangen van Gabrieli’s tijdgenoot Konstantinos van Anchialos.